Morgen, 28 augustus, is het twintig jaar geleden dat ik een eerste bericht plaatste op Woest & Ledig. De kop luidde ‘Langs het Oranjekanaal is het altijd zomer’ en was geschreven bij een stukje over een tentoonstelling in het Bruggebouw in Emmen met werk van leden het Drents Schildersgenootschap.
Daarna volgden meer dan 5000 andere berichten over ‘kunst & cultuur in Drenthe en daarbuiten. Omgerekend zijn dat zo’n 250 per jaar, bijna vijf per week – dit naast wat ik voor Dagblad van het Noorden schrijf. Als ik eraan denk wat ik anders met die tijd had kunnen doen, bekruipt mij een verlangen naar meerdere levens.
(In het tweede leven zou ik de mensen gaan lastigvallen die ik de afgelopen jaren schromelijk heb verwaarloosd. In het derde zou proberen mij nuttiger te maken. In het vierde zou ik uit verveling Bram Stoker’s Dracula herschrijven.)
Terugblikkend ben ik niet ontevreden met wat ik hier tot nu heb gepubliceerd. Het is kwalitatief en stilistisch misschien niet allemaal even hoogstaand of journalistiek verantwoord. We hebben allemaal wel eens een minne dag. Maar alles bij elkaar geeft het een beeld wat zich op het gebied van kunst en cultuur in mijn omgeving heeft afgespeeld.
Omdat ik die omgeving door mijn ogen bekijk, vanuit persoonlijke interesse, kan het archivarissen opvallen dat er meer over literatuur en beeldende kunst is geschreven dan over dans, film en klassieke muziek. Ter relativering wil ik opmerken dat ik zelf denk dat Woest & Ledig daarnaast ook een ontwikkeling laat zien, gestuurd door aanbod en betrokkenheid.
Als ik anderen, desgevraagd, over deze bezigheid vertel, krijg ik soms de vraag hoeveel lezers ik daarmee bereik. Er is een tijd geweest dat ik daar antwoord op kon geven – ‘gemiddeld zo’n 250 per dag, maar het ligt aan het onderwerp waarover ik schrijf’. Die tijd is van voor de doorbraak van sociale media, toen algoritmes de dienst begonnen uit te maken en de grote versnippering een aanvang nam.
Woest & Ledig is niet bedoeld om geld mee te verdienen, leescijfers interesseren mij weinig tot niets. De stukken hier zijn geschreven en gepubliceerd omdat ik het de moeite waard vind. Afgaand op de reacties die ik achteraf ontvang, sta ik daar niet alleen in. Op sommige dagen is het zo dat ik mij een micro-influencer waan. Meestal komt het erop neer dat ik verspreider ben van informatie. Net als vrijwel ieder mens.
Voor wie niet van online lezen houdt, is bij uitgeverij kleine Uil in Groningen een boek verschenen met ‘beschouwingen, verhalen en stukjes’ waarvan een belangrijk deel niet op deze plek is gepubliceerd. Wie zo’n boek wil aanschaffen, kan dat doen via deze link.
Voort maar weer.
