Alvorens ik in de voormalige ijzergieterij van Büdelsdorf het werk ontdekte van Ronen Sharabani – het werd nogal achteraf getoond – bekeek ik op NordArt 2026 eerst veel werk van andere kunstenaars. Zoals de tekening Her Eyes van Willy Baeyens uit 2016, een vrouw met een plastic zak over haar kapsel.
Dat lijkt lollig, en is misschien ook wel zo bedoeld, maar ik trakteerde het op een ernstige blik. Waar had ik zoiets eerder gezien? Vrijwel direct daarop herinnerde ik mij de bundel De wereld in jezelf, met zestig essays uit de Nederlandse en Vlaamse literatuur, gekozen door Joost de Vries en Nina Polak. Op de cover van dat boek prijkt ook zo’n vrouw.
(Inmiddels heb ik het boek erbij gepakt en ja: Her Eyes van Willy Baeyens is zeer nadrukkelijk geïnspireerd op de foto op voornoemd boek. Bag van Hendrik Kerstens stamt uit 2007 en maakt deel uit van een serie foto’s van zeventiende‑eeuws ogende vrouwen met hedendaags plastic op hun kop. Plagiaat is ook hier een groot woord. Waar Kerstens fotografeert, tekent Baeyens. Maar opmerkelijk is het wel.)
De wereld van de beeldende kunst hangt van navolging en kopieergedrag aan elkaar. Zo borduurt het werk van de Chinese kunstenaar Xian Zhang wel erg nadrukkelijk voort op dat van Ron Mueck. Ook Zhang heeft ervoor gekozen om met behulp van onder meer siliconen, hars en synthetisch of echt haar zijn hyperrealistische beelden zo uit te vergroten dat ze op het aaibare af levensecht en toch absurd worden.
Over uitvergrotingen gesproken: NordArt 2026 kent een zogenaamd Special Project. Dit jaar is dat de installatie Ironie des Schicksals van de Duitse kunstenaar Bernd Reiter. Te zien is, plat gezegd, een jachtbommenwerper die zich in of op twee auto’s heeft gestort en zelf doorboord is met beeldschermen. Het ‘ongeluk’ kan veilig worden bekeken vanachter zandzakken. Vrij vertaald is het werk van Reiter ‘een gebeurtenis die bijna onmogelijk lijkt, maar toch gebeurt’. Wat daar ironisch aan is, weet ik niet goed.
Veel duidelijker is het eerbetoon dat Vishal Shah brengt met zijn tekstkunst, een kunstvorm waarvoor ik een zwak heb sinds ik Albert Rademaker leerde kennen. In Büdelsdorf toont Shah twee series getiteld Legends. De eerste serie toont de namen van muzikanten die onder een pseudoniem beroemd zijn geworden; bij de tweede serie gaat het om filmacts. Een aantal muzikanten kon ik thuisbrengen, bij de acteurs ging mij dat veel minder goed af.
Alvorens over het werk van Ronen Sharabani in Büdelsdorf te schrijven – spoiler alert: dat doe ik een volgende keer – wil ik hier voor nu wat praktische informatie over NordArt 2026 verschaffen. Trek voor een bezoek aan zowel het park als de hallen een dag uit. Ook goed om te weten: de catering ter plekke is karig. Vanwege de iets te lange reistijd is het verstandig om ergens in de buurt te overnachten, voorafgaand of achteraf. Twee overnachtingen is iets te veel van het goede. NordArt 2026 is tot 4 oktober te bezoeken.
Volgende keer dus meer. Morgen eerst een zogenaamd intermezzo.
