Vrijdagavond woonde ik in Podium Zuidhaege in Assen cultuurfestival NEXT van Poplab Drenthe bij. Waar actrice, theatermaker en presentator Isil Vos vooraf enthousiast duidelijk maakte wat de bedoeling was. NEXT wil Drentse makers de ruimte geven om nieuw werk te ontwikkelen: interdisciplinair, experimenteel en in samenwerking met elkaar.

Ter verhoging van de vreugde haalde Vos tijdens haar openingspraatje Bert Jan ten Oever van de Stadspartij PLOP naar voren, voorlopig nog wethouder cultuur in Assen. Ze wilde de betekenis weten van de abstracte beleidszin ‘Assen werkt aan stimulerende plekken voor culturele talenten’.

Ik hou van dit soort vragen. Ik hou ervan om te horen en te zien hoe bestuurders zoiets publiekelijk proberen te vertalen. Het zijn ideale gelegenheden voor een een goede bestuurder om zich te onderscheiden van het gros en het grauw. Ten Oever deed het als volgt:

,,De jeugd heeft de toekomst zeggen ze weleens. Dat zie ik hier ook, hoewel er best wat mensen met grijze haren aanwezig zijn. Maar die kijken waarschijnlijk vanavond mee hoe de jeugd dat allemaal ontwikkelt.

Wij hebben ook een ander theater hier, en daar komen grote blockbusters naartoe. Dat is natuurlijk fantastisch om heen te gaan. Maar als je echt iets nieuws wilt zien, echt wat door jonge mensen gemaakt wordt… De jonge mensen hebben andere ideeën, frisse ideeën, nieuwe impulsen.

Daar heb je ook gewoon een omgeving voor nodig en een avond zoals vanavond. Ik denk dat het heel spannend wordt. Ik ben nogal nieuwsgierig van aard. Vanavond gaat het over theater, film, media-uitingen. Dat komt allemaal samen. Dat is denk ik het mooiste en spannendste.”

Even later volgden vier optredens, kwalitatief wisselend van aard. Het begon met een intrigerend optreden van Sigrid Koster en Jochem Knoef. Verborgen achter een web van draden en projecties creëerden ze een mix van dreampop en elektronische noise die een onheilspellend toekomstbeeld opriep.

Daarna bracht Artist4Hire de performance Nephilim, geïnspireerd op het Bijbelboek Genesis. Vier hybride figuren – half mens, half engel, noem het queer – confronteerden het publiek met de pijn van niet in een hokje passen. Mogen wij hier wel zijn? was de vraag waar het volgens mij allemaal om draaide. Volgende keer beter, luidt mijn antwoord.

Na de pauze zorgde de korte film Wintertijd van Noortje Knol voor de nodige luchtigheid en charme. Het scenario van een jonge vrouw die terugkeert naar het platteland om het theehuis van haar oma te redden, was bedoeld als ironische knipoog naar een semi-ironisch filmgenre vol gezelligheid en ‘leuke dingetjes’.

De verrassing van de avond bestond uit 044 Mime Company: drie Oekraïense artiesten die door de oorlog in Paterswolde zijn beland. Hun voorstelling The Butterfly Effect werd zaterdag uitstekend beschreven door een verslaggever van Dagblad van het Noorden, wiens naam ik hier schuldig moet blijven, maar die ik graag citeer:

‘We keken naar The Butterfly Effect en zagen inderdaad hoe het ene het andere in beweging zette. Soms werd er zelfs iets teruggespoeld, met haperende lichamen, alsof gevolgen wel degelijk ongedaan gemaakt kunnen worden. Het ging over keuzes maken, over gokken, over aantrekken en afstoten, verlies en verlangen, over orde en chaos – de hele santekraam.

Zoals gebruikelijk bij mime schoten woorden weer eens tekort. In dit geval daarom een aanbeveling en oproep voor podiumkunstliefhebbers, zaalexploitanten en festivalorganisaties binnen en buiten Drenthe: probeer 044 Mime Company te gaan zien. Boek ze. Programmeer ze. Zorg ervoor dat deze schijnbaar kleine gebeurtenis in Assen verderstrekkende gevolgen krijgt.’

Aan het einde bracht eerder genoemde Isil Vos het publiek moeiteloos tot een staande ovatie. “Hier staat de nieuwe lichting kunst- en cultuurmakers van Drenthe. En ze verdienen een waanzinnig applaus.” Zie foto boven.