Jaar: 2023 (Pagina 2 van 13)

Spannend nieuws uit Hoogeveen. Spannend in die zin dat de burgemeester en zijn wethouders daar van plan zijn geld uit te trekken voor Het Podium.

Volgens Harald Buit van Dagblad van het het Noorden gaat het om ruim een miljoen euro om ervoor te zorgen dat in de toekomst 400 bezoekers terecht kunnen in ‘hét poppodium van Drenthe’. Zie deze link.

Hieronder  enkele citaten uit een persbericht verstuurd door Het Podium zelf:

“De gemeente lost met deze investering huisvestingsproblemen op en zorgt ervoor dat het voldoet aan de eisen van een professioneel poppodium. Het Podium is daarmee toekomstbestendig. Het Podium ziet deze investering als een belangrijke stap om de betekenis van het poppodium voor de lokale én regionale culturele infrastructuur te behouden en te vergroten.”

In het persbericht komt ook wethouder Mark Tuit aan het woord:

“Door nú te investeren in ons Podium met een zaal voor een kleine 400 bezoekers worden we hét poppodium tussen Zwolle en Groningen. Hierdoor krijgen we de mogelijkheid om het culturele aanbod naar een hoger niveau te tillen en een belangrijke regionale rol te vervullen. En het geeft ons de kans om een ruimer aanbod aan activiteiten te presenteren voor onder andere kinderen en jongeren.”

Het is niet makkelijk om in Drenthe een poppodium van de grond te krijgen en in de benen te houden. In Borger is het geprobeerd met steun van de provincie, maar niet helemaal gelukt, al wordt het nog niet opgegeven. Zie ook dit bericht. In Meppel leidt de Muziekcoöperatie een zwervend bestaan, zie dit bericht, al sluimerde daar ook een tijdje een plan om in de verbouwde schouwburg Ogterop een podium voor popconcerten mogelijk te maken. Zie dit bericht.

En dan is er nog Emmen waar sinds de teloorgang van Apollo, zie dit bericht, al veel over een poppodium is gesproken, en zelfs flink geld is geïnvesteerd in het Atlastheater, zie dit bericht, maar verder alles zoals gewoonlijk blijft zoals het was. 

Dankzij de programmeurs van het Aurora Festival, het kamermuziekfestival dat deze zomer in Drenthe, Friesland en Groningen wordt gehouden, heb ik kennis kunnen maken met het werk van de Braziliaanse componist Heitor Villa-Lobos (1887 – 1959). Ik hoefde er slechts de woning voor uit, het pad af, linksaf einde van de weg links, einde van de weg rechts, rechtdoor, rechtsaf en halverwege het Zuiderdiep in Valthermond ineens weer rechts.

Eenmaal gearriveerd in concertboerderij D’Rentmeester moest ik tijdens het concert lange tijd erg wennen aan de muzikale opvattingen van Villa-Lobos, een man waarvan ook ik nog nooit had gehoord. Zowel zijn Pianotrio nummer 3 als zijn Floral Suite kwamen mij nogal onrustig en zelfs driest over.

Slechts een aantal van de via internet beloofde stijlelementen uit het ‘impressionisme, expressionisme, barok en classicisme’ herkende ik. Dat was niet moeilijk – vrijwel iedere klassieke componist van zijn generatie heeft wel iets met ‘impressionisme, expressionisme, barok en classicisme’. De Braziliaanse volksmuziek herkende ik daarentegen niet, omdat ik geen Braziliaanse volksmuziek ken, behalve dan de Bossa Nova, maar die moest volgens mij tijdens het sterfbed van Villa Lobos nog op gang komen.

Al luisterend dwaalden mijn gedachten weer eens af. Met name het gebruik van voetpedalen om bladzijden van de partituur op een tablet om te slaan, begon mij te fascineren. Cellist Matthijs Broersma had zo’n pedaaltje, hij kon ermee vooruit en achteruit. Violiste Veselina Manikova had er geen, zij deed het met de hand. Pianiste Ilona Timchenko had daarentegen een jonge vrouw meegenomen om de bladzijden om te slaan. Ieder zijn voorkeur.

De aanwezigheid van een bladomsladame was wel zo handig, want volgens mij kwam Timchenko al spelend handen en voeten tekort. Aan een draadloos via bluetooth verbonden omslagsysteem zou zij niets hebben, meende ik. De dame bleek zeer bedreven in haar werk, vooral in het vooraf gladstrijken van haar rok alvorens zij weer plaatsnam op het krukje of stoeltje naast de pianist. Gek genoeg werd haar naam niet op het programmablad vermeld en mocht zij na afloop geen applaus in ontvangst nemen.

Na de pauze speelde het Hermitage Kwartet het Strijkkwartet nummer 17 van Villa-Lobo. De musici, twee violisten, een altviolist en een cellist, deden dat met weer heel andere pedalen, er is vermoedelijk ook hier sprake van een regenwoud aan mogelijkheden en dus keuzestress. Voor zover ik het kan inschatten, speelden ze zeer goed. Ik kwam althans op basis van dit concert tot de conclusie dat ik bij deze Braziliaanse componist het liefst naar zijn werk voor strijkers luister.

Weer wat geleerd. Tot het tegendeel wordt bewezen.

Het Aurora Festival heette jarenlang Peter de Grote Festival. Na de Russische inval in Oekraïne werd om politieke reden voor een naamsverandering gekozen. Nu komt het mij voor dat het Hermitage Kwartet onder de huidige omstandigheden iets vergelijkbaars had kunnen doen. En daarbij: als een kamermuziekfestival neerstrijkt in een concertboerderij, is het dan niet beter om te spreken van boerderijmuziek? Ik applaudisseerde er niets minder om.

Het mag weer en het kan weer: kandidaten voordragen voor de Drentse Architectuur Prijs. Citaat uit een persbericht:

“Een vierkoppige vakjury* zit en staat klaar om de inzendingen grondig te inspecteren en aan een (relatieve) beoordeling te onderwerpen. (…) We hopen weer op heel veel, heel mooie inzendingen! Net als in de vorige edities.”

Welbeschouwd zijn er twee prijzen, een vakjuryprijs en publieksprijs. Beide winnaars worden 15 september bekendgemaakt tijdens het congres ‘Drenthe: meer dan mooi!’ in De Nieuwe Kolk in Assen. Zie voor meer informatie deze link. 

De vorige winnaars zijn Station Assen van Powerhouse Company & De Zwarte Hond en Stadsboerderij ’t NijeHoff in Emmen van Hendrik Klinkhamer.

*= wie dat zijn vermeldt de website van de organisator (nog) niet. Op de foto: het in mei 2023 opgeleverde Knarrenhof in Emmen, een zeldzaam knap gemiste kans om Drenthe meer dan mooi te maken.

Het Drents Museum heeft dinsdag een collectie ontvangen die vertelt over het maritieme verleden van een van de droogste provincies van Nederland. Het betreft objecten afkomstig uit het Museum aan de A in Groningen. Ze gaan daar verbouwen en om zich daarna (nog) meer op de Groninger geschiedenis te richten.

Citaat uit het persbericht:

“Conservator geschiedenis Jan van Zijverden van het Drents Museum is zeer verguld met de schenking. ‘Deze indrukwekkende schenking betekent dat de Drentse maritieme geschiedenis opeens rijkelijk vertegenwoordigd is in onze collectie. Met objecten als een snikhoorn, een voorplechtversiering, een jaaglijn en modellen van een Hoogeveense praam, een barge en een kustvaarder kunnen we het scheepvaartverleden van Drenthe nu in de volle breedte vertellen. Wat de Onkruid verbrandende boer van Van Gogh voor onze kunstcollectie is, is deze schenking voor onze geschiedenisverzameling.’ “

Van Zijverden zal weten waar hij het over heeft, maar dat is nogal een uitspraak.

Enigszins verstopt in het persbericht over de schenking zit het ‘nieuws’ dat het Drents Museum dezelfde dag ook een reeks objecten heeft ontvangen afkomstig uit het voormalige Niemeyer Tabaksmuseum in Groningen. Dat museum is in 2011 gesloten. Na veiling van stukken bij Christie’s in Amsterdam kreeg de voorloper van Museum aan de A het beheer over wat ik gemakshalve de resten wil noemen.

Zoals een uithangbord van plaatijzer uit 1850 afkomstig van een winkel in Meppel met opschrift ‘Tabak en sigaren’ waarop een man tegen een tabaksvat leunt. Maar ook een porseleinen pijpenkop met opschrift ‘Hulde aan de landbouw. Henderikkus Harsevoort, arbeider te Assen 1883′ en, mijn favoriet, een Hollands hangpijpje met porseleinen kop met opschrift ‘Leve Drenthe’.