Als ik ergens moet zijn, om welke reden dan ook, probeer ik vooraf na te gaan of ze er ook een muziekkoepel hebben. Dit vanwege mijn verzamelwoede.
Nu moest ik deze week ‘wegens omstandigheden’ in Terneuzen zijn, in de regio Zeeuws-Vlaanderen. Navorsing op internet leerde dat het aantal muziekkoepels in de gemeente Terneuzen niet overhoudt: in Sas van Gent en Zaamslag.
In de naburige gemeente Sluis daarentegen hebben ze er meerdere. Dus ik daar heen, in een of twee loze uren. In IJzendijke, Groede, Breskens en Aardenburg was het raak. Aan Nieuwvliet en Retranchement kwam ik niet toe.
In de ambtelijke notitie Gemeentelijke monumenten in de gemeente Sluis las ik het volgende:
‘De eerste muziekkiosken in Europa verschenen in de 18de eeuw in tuinen en parken. Dit was een gevolg van de invloed van het Ottomaanse Rijk in deze eeuw en andersom van de oplevende belangstelling in Europa voor de Oriënt. In landen als Turkije, Iran/Perzië en India waren kiosken al eeuwen gemeengoed. Het waren van oorsprong tuinpaviljoens die aan alle zijden open waren.
In de 19de eeuw breidde het aantal muziekkiosken sterk uit, waarbij hout had plaatsgemaakt voor smeedijzer en de bouwwerken zich kenmerkten door weelderige decoraties. De kiosken werden vooral gebruikt door militaire blaaskapellen die hun muziek lieten horen ten overstaan van het grote publiek.’
Ook las ik in de ambtelijke notitie dat Gustave Flaubert in zijn ‘ironisch Woordenboek der gemeenplaatsen aan het fenomeen kiosques a musique een lemma wijdde: Een kiosque is een plaats van heerlijkheden in een tuin.’
Dat Woordenboek ken ik niet, maar het duidt op ambtenaren met verbeelding daar in Sluis.
