Rijdend over de Westelijke Doorsnee Noordzijde richting Foxel, waar ik iets moest afgeven, passeerde ik een bouwsel waarvan ik vreesde dat het als kunstwerk was bedoeld. Ik parkeerde de auto in de berm, stapte uit en wandelde er naartoe. Als het kan, moet je het op zijn minst proberen. De bodem bleek zompiger dan gedacht.
Op afstand deed het bouwsel denken aan een lijst om doorheen te kijken, een beproefde truc om voorbijgangers te dwingen de omgeving te bewonderen. Dichtbij bleek het een frame van beton waarin planken waren aangebracht om op te gaan zitten 'even tot rust te komen' en vervolgens iets te bedenken.
Ik probeerde het uit, maar er schoot mij niets zinnigs te binnen. Rechts stroomde De Runde, het beekje dat sinds 2007 vanuit het Bargerveen richting Ter Apel kabbelt en het idee moet geven dat er tussen Drenthe en Groningen iets verbonden wordt. Links zag ik in de verte een paar curieuze bulten in een verder vlak en verlaten weiland, alsof er iets wilde uitbreken, maar niet kon.
Terug in de auto moest ik denken aan een verhaal dat was voorgelezen tijdens de laatste bijeenkomst van Gewone Addertong, onze rederijkerskring: "Meer en meer trok hij zich terug uit het leven dat hem eens zo aanlokkelijk had geleken. Steeds vaker modderde hij kringen in het moeras." Wie had dit allemaal bedacht?
