Plaats: Olsterhof, Olst
Foto: © Woest & Ledig
Jaar: 2013 (Pagina 2 van 33)
Het Nederland-Ruslandjaar mag dan officieel zijn afgesloten met een bezoek van ons vorstenpaar aan Rusland, in Noord-Nederland gaan we gewoon door. Zo is in Assen in de CBK-galerie in warenhuis Vanderveen Typisch Russisch III te zien, een tentoonstelling waarbij leden van de Groninger kunstkring De Ploeg de kijker trakteren op hun beelden van Rusland.
De expositie vloeit voort uit een initiatief van kunstcoördinator Erica Vos van De Galerij in Drachten. Op haar verzoek lieten de Ploegers hun werk eerst in Friesland, vervolgens in Groningen en tot slot in Drenthe zien. Een fijn staaltje samenwerking, waarbij dient te worden opgemerkt dat de samenstelling van de tentoonstelling per provincie anders is.
Het beeldmerk van Typisch Russisch, een fotomontage van Willem Corsius waarop Vladimir Poetin is afgebeeld als opgeblazen krachtpatser, ontbreekt bijvoorbeeld in Assen. Wat helemaal niet erg is. De Grote Russische Leider staat weliswaar in onze ogen symbool voor het sluwe kwaad, maar Rusland bestaat ook wel zonder Poetin – wat Poetin zonder Rusland moet, is een ander verhaal.
Er blijven thema's genoeg over. Grofweg zijn ze te verdelen in vier categorieën: politiek, landschap, cultuur en mystiek. Aizo Betten deed een poging de Russische ziel te vangen op een beschilderd kamerscherm, heel symbolisch allemaal, maar altijd hachelijk, omdat een ziel zich nooit laat vangen. Mary Velthoen liet zich inspireren door Maria-ikonen en vervaardigde panelen waar meer vertwijfeling dan troost uit spreekt.
Martin van Holten toont de eindeloosheid van de Russische steppe onder een strakblauwe lucht door middel van een imposant drieluik; een onaangenaam steriel landschap. Vreemd, want bij Aly van der Wal bestaat de steppe juist uit een enorme reeks kleurschakeringen en dromerige details. Ook merkwaardig: de doodse Sovjet-woonkazerne met volle waslijnen van Annelies Gommer, twee tegenstellingen gevangen in een stadsgezicht waar een ontroerende werking van uitgaat.
Dan de afdeling cultuur. Fijnschilder Reina Rozema eert de veelkleurige uivormige bekroningen van kerkgebouwen. Bé Kracht behandelt hetzelfde onderwerp, maar dan met aanzienlijk minder glorieus effect. Janny van der Woude nam een aantal literaire klassiekers als uitgangspunt voor vier vervreemdende schilderijtjes, opgebouwd met gemengde technieken. Van Toos Hagenaar is een (te) sneltekening van clown Popov te zien.
Meest tot de verbeelding spreekt de wijze waarop de Russische politiek wordt behandeld. Met opgeheven vinger uiteraard. Van Reinier van den Berg is een driedelige installatie te zien, die in Assen overigens in de verkeerde volgorde wordt gepresenteerd. Het hoofdwerk is een kinderpuzzel met vijf uitgezaagde matroesjka-vormen van hout. Vervolgens zijn de monden van de matroesjka-vormen afgeplakt. En tot slot zien we een vitrine met uitzaagde wapens.
Dat het subtieler kan, bewijst Harriët Geertjes, van wie dertig portretjes te zien zijn. Allemaal schijnbaar gewone Russen, die ons met een schijnbaar neutrale, maar vriendelijke blik in de ogen aankijken. Technisch niet uitzonderlijk geschilderd. Het werk krijgt een extra lading als de bijgevoegde schriftelijke verklaring ter hand wordt genomen. Het zijn allemaal mensenrechtenactivisten en journalisten, in Rusland gaan die twee soms samen. En allemaal zijn ze dood.
Expositie Typisch Russisch III Met werk van leden van de Groninger kunstkring De Ploeg Te zien t/m 25/1 CBK-galerie Warenhuis Vanderveen Assen Open Ma 13-18 uur, di t/m do 9-18 uur, vrij 9-21, za 9-17
Judith Koelemeijer geeft 18 december bij boekhandel Iwema in Assen een lezing over haar roman Hemelvaart. Dit autobiografische boek vertelt over een dramatische zomervakantie van zes meisjes op de Griekse eilanden. Aanvang 20.00 uur. Entree €5
Herman van Veen vertelt en zingt 19 december kerstverhalen in de Grote kerk van Emmen. Hij wordt daarbij begeleid door gitarist Edith Leerkes, Anne van Veen en harpist Majsa Koperberg. Aanvang 20.30 uur. Kaarten kosten 50 euro, de opbrengst is deels voor het Colombinehuis in Biddinghuizen.
Musica Vocalis uit Zwolle geeft 21 december een kerstconcert in Zael in Meppel een kerstconcert. Het a capella koor zingt onder leiding van Benjamin Bakker werk van Arvo Pärt, Robert Parsons, Franz Biebl en Sweelinck. Entree €16. Aanvang 20.30 uur.
Ray Bonneville speelt 22 december in café De Amer in Amen. Bonville maakt volgens de Amer 'blues met een ontspannen groove' en hij bezingt 'personages die struikelend hun weg vinden in een ruige wereld van geweld, hoop en wanhoop'. Aanvang 14.00 uur.
Filmmaker Dinanda Luttikhedde maakt een documentaire over het Varkenshuizen-project van PeerGrouP. De afgelopen periode liet het gezelschap uit Donderen als sociaal experiment in Annerveenschekanaal, Rotterdam en Tilburg buurtbewoners varkens verzorgen. De verschijning is gepland voor het voorjaar 2014.
Daar ik over contacten beschik, en een groter netwerk dan gezond is, werd mij een exemplaar toegespeeld van in memoriam Gerrit Komrij, een uitgave van Mercator Press. "Omdat jij zo'n bewondering hebt voor de dichter Menno Wigman", werd erbij gezegd. "En het is niet bedoeld om over te schrijven."
Dat laatste was aan dovemansoren gericht.
Inderdaad, ik vind Menno Wigman een goed dichter. Net als Jean Pierre Rawie, dat is ook een goed dichter. En die heeft eveneens een bijdrage aan in memoriam Gerrit Komrij geleverd. Waarbij het begrip 'bijdrage' betrekking heeft op een gedicht getiteld Komrij. Wigman schreef voor deze uitgave het poëem De tijd is op.
Dan is het nu tijd voor de vakinformatie: "In memoriam Gerrit Komrij werd met de hand gezet uit de Lutetia en in oktober 2013 gedrukt op Arches 150 g in 50 exemplaren met een illustratie van Mercator"
Mag ik zeggen dat er ook goede kanten aan de dood van Gerrit Komrij zitten?
Ja, dat mag ik zeggen.
Twee keer per jaar stuurt Udo Boersma uit Hoorn de catalogus van veilinghuis Van Sabben naar Dagblad van het Noorden. Boersma doet dat vanwege zijn band met Groningen, waar hij jaren heeft gewoond. Maar ook omdat de affiches die bij Van Sabben worden geveild in zijn ogen een kunstzinnige kwaliteit hebben.
"Op een of andere manier willen Nederlanders dat niet begrijpen", zegt Boersma aan de vooravond van de 42ste veiling, komende zaterdag. "Nederland zweert bij schilderijen, bij Van Gogh en Rembrandt. Als op televisie een affiche wordt vertoond, is het altijd van Corneille. Ik schat dat van de bieders op onze veiling twintig procent uit Nederland komt, de rest zit elders in Europa en in de Verenigde Staten. Terwijl de meeste affiches van Nederlandse makelij zijn."
Als voorbeeld wijst hij op lot nummer 131, een poster waarop we de Martinitoren fier boven de daken van de Groninger binnenstad zien verrijzen. 'Groningen Lichtstad. 11 t/m 24 september', luidt de tekst. Wie de maker is, is onbekend. De veilingprijs wordt geschat tussen de 120 en 200 euro. Het is een van de duizend affiches die onder de hamer komen.
Boersma wijst ook op lot nummer 836 met de tekst 'Tentoonstelling Groningen. 15 juni – 15 augustus 1903'. Geschatte veilingopbrengst tussen de 400 en 650 euro. Ontworpen door Gerardus H. Grauss (1882 – 1929), een kunstenaar uit Zeeland die bekend stond als 'schilder van het mondaine leven'. Voor Groningen ontwierp hij een affiche ter aankondiging van een expositie zoals we ze niet meer kennen.
Dat leiden we althans af uit het Nieuwsblad van het Noorden van 16 juni 1903, in te zien via de Koninklijke Bibliotheek, waarin een anoniem schrijver verslag doet van de aanloop, de sprong én het neerkomen van een evenement met kaatsbal, poppenspel, operazang, veel toespraken, de expositie van Japanse voorwerpen uit het Etnografisch Museum in Leiden en vooral demonstraties van de actuele stand van de nijverheid.
Vermeldenswaard is verder lot 883, getiteld 'Groninger Museum. A History of Andres Serrano. A History of Sex'. In 1997 ontworpen door Swip Stolk, die met zijn plasseks-tafereel de woede van de Groninger overheid wekte. De poster gaf aanstoot, zoals dat heet, en werd verboden. Vervolgens kreeg de tentoonstelling een enorme bezoekerstoeloop te verwerken.
Het exemplaar van Van Sabben is gesigneerd door Serrano en moet miniaal 150 euro opbrengen. Vijftien jaar na dato zal het affiche nog steeds tot veel verontwaardiging leiden, zo is de inschatting. Over smaak valt heel goed te twisten.
Dat weet ook Boersma. "Vorige keer veilde ik een poster met een verheerlijkende afbeelding van Hitler. Tien jaar geleden zou ik een Hitler-affiche niet onder de hamer brengen, nu durfde ik het wel. Het exemplaar werd gekocht door een Duitse erfgoedinstelling die het belangrijk vindt om ook de minder prettige kant van de geschiedenis te bestuderen en eventueel aan het publiek te laten zien."
Volle bak in theater De Nieuwe Kolk, afgelopen woensdag. Vooral vanwege de start van het nieuwe jeugdtheatergezelschap in Drenthe, een fusieclub die zich bezig gaat houden met het maken van voorstellingen, educatie en talentontwikkeling. 's Middags presenteerden de drie voorgangers – DJT De Reus, NiznO en Zirr – zich nog afzonderlijk. 's Avond lieten ze hun eerste gezamenlijke voorstelling zien, Tristan ♥ Isolde.
Dat laatste gebeurde, uiteraard, onder een nieuwe naam, Garage TDI. Die laatste drie letters staan niet voor turbo diesel injectie, maar voor theater, dans en inclusief. Het woord garage verwijst naar het onderkomen van het gezelschap in Assen, een voormalige autowerkplaats aan de Industrieweg langs de 'Florijn-As', een gebied dat nog in ontwikkeling is en waarvan op het gemeentehuis in de Drentse hoofdstad veel wordt verwacht.
De voorstelling Tristan ♥ Isolde oogde in ieder geval beloftevol. We kregen een bewerking van een Keltische legende die vooruitloopt op de vorming van Groot Brittannië en zagen daarbij uitsluitend jonge acteurs van het meisjessoort voorbijkomen. Ze wervelden rond een verteller die zowel het publiek als de actrices bij de les probeerde te houden. De les, overigens, had betrekking op de vragen wanneer nu precies sprake is van overspel en wanneer sprake is van trouw.
Tristan ♥ Isolde riep op de eerste plaats de slogan 'door jongeren voor jongeren' in herinnering. Waarbij de première qua toon en enthousiasme vooral leek voortgekomen uit de NiznO-hoek. De invloed van Zirr viel op door een aantal goed gedoseerde choreografietjes. De vormgeving had daarentegen weer iets van DJT De Reus. Goede vondst in de voorstelling was het gebruik van de mobiele telefoon, waardoor Tristan ♥ Isolde naar het heden werd getrokken.
Hoe het nu verder gaat met Garage TDI werd woensdag niet helemaal duidelijk. Plannen en voornemens te over, dat wel. Zo moet de garage aan de Industrieweg nog ingericht en verbouwd worden, waarbij ook een podium zal verrijzen, zodat Assen er ineens een nieuwe speelplek bij krijgt. Wat een goede zaak mag heten, zeker nu het Mercuriustheater wordt gesloten en een aantal gebruikers wordt ondergebracht in het ICO-gebouw.
Zowel Zirr, DJT De Reus als NiznO speelt de periode gewoon onder de eigen naam door. Of, wanneer en waar Tristan ♥ Isolde van Garage TDI nog meer te zien zal zijn, is niet bekend. Vanwege Drenthe is nog geen website operationeel.
Ter gelegenheid van het Nederland-Ruslandjaar lees ik voor Dagblad van het Noorden iedere maand een klassieker uit de Russische literatuur – van vroeger tot nu. Aflevering 11 en slot: De idioot van F.M. Dostojevski.
Deze rubriek is de afgelopen maanden op volstrekt willekeurige basis samengesteld. Met als gevolg aandacht voor Toergenjev, maar niet voor Tsjechov. Aandacht voor Brodsky, maar niet voor Nabokov, aandacht voor Babel, maar niet voor Ilf & Petrov. Geen Achmatova, maar wel Majakovski. Et cetera.
Om die onnavolgbare lijn verder door te trekken, halen we De idioot van F.M. Dostojevski uit de kast. Niet omdat het diens grootste meesterwerk is, dat is vermoedelijk De broers Karamazov, maar omdat De idioot in een nieuwe vertaling is verschenen, van Arthur Langeveld. En bovenal omdat willekeur en (on)rechtvaardigheid bij Dostojevski zo'n bepalende rol spelen.
Wat betreft het laatste is het handig te weten dat Dostojevski (1821 – 1881) als lid van een 'verkeerd' genootschap op 28-jarige leeftijd onder tsaar Nicolaas 1 ter dood werd veroordeeld. Het verhaal wil dat hij al aan de executiepaal was vastgebonden toen de koerier van de tsaar kwam aanrijden met het bericht dat zijn straf was omgezet in vier jaar dwangarbeid in Siberië. Zijn leven in armoede, als broodschrijver en gokverslaafde, moest toen nog beginnen.
De bijna-doodervaring duikt in het begin van De idioot een paar keer op als de hoofdpersoon, vorst Mysjkin, uit het niets aanklopt bij de familie van generaal Jepántsin. De familie raakt in de ban van zijn fascinerende verhalen en ontwapenende uitstraling. De zonderlinge Mysjkin zelf krijgt een oogje op de jongste dochter, maar raakt ook in bekoring van Nastásja Filíppovna, een heuse femme fatale. Die op haar beurt weer wordt begeerd door de rijke, impulsieveling Parfjón Rogózjin, tegenpool van Mysjkin.
Er zijn meer dan 650 bladzijden nodig om dit getrouwtrek tussen de juiste en verkeerde keuzes tot een einde te brengen. Waarna de verwarde lezer mag uitmaken wat een idioot nu eigenlijk is en – erger nog – waar de ingang of uitgang van de inrichting begint. Alle kanten worden we opgestuurd, van opera naar klucht, van thriller naar ideeënroman. Psychologie, filosofie, religie. Gebabbel, gezever, geneuzel. Het vloeit allemaal in elkaar over – de romantiek is nog niet voorbij en we maken al kennis met het postmodernisme.
Aan strak componeren deed Dostojevski niet. Zijn stijl doet nog het meest denken aan een meermaals, bij slecht licht, herstelde lappendeken met rafels en gaten. Hotseklotserig geschreven en meeslepend verteld. Diepzinnig en plat. Grillig en spannend. De idioot heeft het allemaal. Waardoor er een onweerstaanbare charme van dit boek uitgaat. Misschien wel juist omdat het zo'n waarachtige weergave is van de wispelturigheid die de mens tot mens maakt.
Boek De idioot Auteur F.M. Dostojevski Uitgever Van Oorschot Prijs €45 (688 blz.)
Als in Drenthe een nieuwe dicht- of verhalenbundel verschijnt, in het Drents of Nederlands, grote kans dat zijn naam op de pagina met dankbetuigingen prijkt. Als ergens een bloemlezing verschijnt waarin de provincie een rol speelt, reken maar dat er een bijdrage van zijn hand is opgenomen. Als in Drenthe iets literairs gebeurt, groot of klein, tien tegen een dat hij erbij betrokken is.
De in Elp woonachtige Ton Peters (Dieren, 1952) is een zevensprong in het literaire landschap van Drenthe. Een man waar veel samenkomt en minstens zoveel van uitgaat en vertrekt. Vader van Kasper Peters. Redactielid van Drents letterkundig tiedschrift Roet. Medeauteur van het succesvolle kroningsboekje Mag Majesteit hier wel wezen?. Gangmaker achter veel briefverkeer met Drentse schrijvers.
Onlangs verscheen van zijn hand Vanwege het getal. Gedichten tot 2013. Zijn eerste echte solobundel, waarbij we zijn bibliofiele werk voor het gemak buiten beschouwing laten. "Gerard Stout en Rouke Broersma hebben hier aan getrokken, anders was het er niet geweest", verklaart Peters (fotomontage: Marcel Jurian de Jong) op een toon die doet vermoeden dat hij een uitgave allerminst noodzakelijk vond. "Ik heb ook geen officiële presentatie gehouden, maar gewoon mensen die ik toevallig tegenkwam thuis uitgenodigd."
Veel van de gedichten zijn op de fiets geschreven, vertelt hij. "Ik heb lang in Assen gewerkt, dat is een uur fietsen. Als je vier of vijf keer per week op en neer moet, is er altijd een dag waarop je een regel geschonken krijgt. Af en toe kwam ik thuis, hoefde ik het alleen maar uit te schrijven. Op de fiets en wandelend kunnen de mooiste dingen ontstaan. Door het ritme denk ik. In de auto heb ik nog nooit een gedicht geschreven. Wel ernaast, toen we bijna waren verongelukt, nog natrillend van angst."
Vanwege het getal biedt een dwarsdoorsnee van waar Peters als dichter voor staat: kwatrijngedichten, sonnetten, tamelijke vrije verzen, verzen bij prenten van Anton Repnik, sonnetvarianten, vertalingen naar het Nederlands en het Drents, ollekebollekes. Veelal vormvaste poëzie. Veelal gedichten die als 'licht' worden verkocht, zonder dat precies duidelijk wordt waar dat 'lichte' nu precies in zit.
Wat onder meer opvalt zijn de vertalingen van Mihai Eminescu. "Ik belandde met Toon Wegner (in 2010 overleden graficus, red.) voor een project op de Roemeense ambassade", vertelt Peters. "Daar kreeg ik een pak met mislukte Nederlandse vertalingen in handen gedrukt. Ik wierp tegen dat ik geen letter Roemeens kan lezen. Geen probleem, zeiden ze, in het pak zaten naast die Nederlandse ook Franse en Engelse vertalingen. Eminescu is de J.C. Bloem van Roemenië. Iedereen kent daar zijn De ster uit het hoofd."
Hij vertaalde de Amerikaan Ted Kooser naar het Drents. "Ik ben geïnteresseerd in de verschillen tussen rurale en urbane poëzie. Wat maakt een dichter van het platteland anders dan een dichter uit de stad? Kooser werkte op een verzekeringskantoor en stond iedere morgen om vier uur op om gedichten te schrijven die hij dan aan zijn secretaresse liet lezen. Begreep zij het niet, dan was het niet goed. Een geniaal dichter uit Nebraska, het Zwartemeer van de Verenigde Staten. Zijn poëzie komt in het Drents beter uit de verf dan in het Nederlands. In het Nederlands klinkt het bekakt."
Peters zelf komt oorspronkelijk uit Gelderland. Zijn grootouders spraken de taal van de Achterhoek. Het Drents dat hij schrijft, heeft hij zich de afgelopen 35 jaar aangeleerd. "Drents is mijn taal niet, maar ik vind het prachtig. Ik moet het niet spreken, zelfs voorlezen durf ik niet. Maar de mogelijkheid om het te schrijven heb ik met beide handen aangegrepen. Het idee dat je in een taal kunt schrijven waar een 'o' met een umlaut in voorkomt, dat alleen al is geweldig."
Wat ook opvalt, is het schaarse gebruik van het woord 'ik' in zijn gedichten. Peters mag zich graag verschuilen achter personages en groepjes. Veelzeggend is de opname van veertig ollekebollekes die hij samen schreef met Ben Hoogland, dit jaar winnaar van de Driek Sonnettette Competitie. Hoogland is met Peters lid van het Eerste Light Verse Collectief dat vorig jaar De Dood en het Peloton publiceerde.
Waarom hij niet graag met zijn neus vooraan wil staan, Peters kan en durft het niet te zeggen. Het zou dus zomaar eens de raadselachtige mix van bescheidenheid, onzekerheid en verlegenheid kunnen zijn. "Ik weet het niet", herhaalt Peters terwijl hij een zweem gepsychologiseer terug in de fles probeert te krijgen. "Ik heb genoeg gedichten geschreven die zeer persoonlijk zijn, maar dat is niet iets waar ik nu mee naar buiten wil."
Ter bezwering begint hij over de door hem bewonderde dichter H.H. ter Balkt. Met wie hij een fascinatie voor roestige taal en onheil deelt, maar ook een liefde voor de rand van het bos. "Dat je met de rug naar de veiligheid en beschutting van het duister staat en voor je de mogelijkheden van het open veld kunt zien. Die twee mogelijkheden en dan lekker op de grens gaan zitten."
In het dagelijks leven is Peters leraar op een scholengemeenschap in Gieten. "Geschiedenis, Nederlands, wiskunde – op dit moment alledrie. Er zijn collega's die op een dag vier keer hetzelfde kunnen vertellen. Dat lukt mij niet." Als er een aanleiding is, mag hij graag poëzie in zijn lessen stoppen. "Kinderen zijn er zeker enthousiast voor te krijgen. Kinderen zijn overal enthousiast voor te krijgen, zelfs voor karpervissen. Alles wat je enthousiast brengt, daar zijn ze ontvankelijk voor."
Hij staat nu 41 jaar voor de klas. "We hebben in Gieten een team met oude en jonge docenten. Ik speel zo'n beetje de rol van grumpy old man. Onlangs stonden we in de scholen Top 10 van de Volkskrant. Het draait fantastisch. Maar ondertussen droom ik van een verblijf op de Orkney-eilanden bij Schotland. We zijn daar nu een paar keer geweest, daar gaat zo'n rust van uit dat ik er niet meer weg wil. Volgend jaar gaat mijn vrouw met pensioen. Misschien dat we dan een half jaar een huisje kunnen huren. Lekker met de rug naar Europa zitten. Dingen bedenken."
Bundel
De bundel Vanwege het getal. Gedichten tot 2013 van Ton Peters is verschenen bij uitgeverij Ter Verpoozing. Prijs €12.50 (138 blz.) Te koop via mijnbestseller.nl
De eerste gezamenlijke voorstelling van DJT De Reus, theatergroep NiznO en danstheater ZiRR heet Tristan ♥ Isolde. Het stuk gaat 11 december in première in De Nieuwe Kolk in Assen. Die dag wordt ook de naam van het nieuwe jeugdtheatergezelschap bekendgemaakt.
O p uitnodiging van de Literatuurclubs Drenthe brengen Peter Terrin (foto) en Anton Valens op 12 december een bezoek aan De Voorhof in Westerbork. Aanleiding is dat de literatuurclubs in Drenthe, Groningen en Overijssel hun romans Post Mortem en Het boek Ont lezen en bespreken. Aanvang 19.30 uur.
In bioscoop Utopolis in Emmen draait 12 december Peter Wright’s productie van het klassieke ballet De Notenkraker. Beloofd wordt een live vertoning vanuit het Royal Opera House in Londen. Aanvang 19.45 uur.
Aangekondigd door de single Join In en vervolgens de extended play 3D Music tourt bluesrocktrio The Tightropes door Noord-Nederland: 13 december bij Apollo Emmen, 14 december in Vera Groningen en 15 december De Nieuwe Kolk in Assen.
De Literaire Hemel ontvangt 13 december Jeroen van Zanten, biograaf van koning Willem II, en Dik van der Meulen, biograaf van koning Willem III. Andere gasten: Lieneke Dijkzeul (roman Achterstallig geluk), Rense Sinkgraven (dichtbundel Liefde is voor feestdagen) en Lupko Ellen (Hellig vuur). Aanvang 20.30 uur in café De Amer in Amen.
Het Saxofoonorkest onder leiding van Karl Veen en het Klein Kunst Koor onder leiding van Meindert Bosklopper geven 14 december een concert in de Dorpskerk van Vries. Op het programma staat werk van Bach, Gounot en Rutter. Kaarten kosten 8 en 15 euro. Aanvang 20.15 uur. Zie ook www.kerkconcertenvries.nl
Beeldend kunstenaar Dick van Arkel geeft 15 december een lezing in De Fabriek in Emmen. Voorbij komen vragen als 'hoe maak je een goed schilderij?', 'bestaat hogere cultuur?' en 'moeten alle kunstacademies worden opgeheven?' Aanvang 11.30 uur. Toegang gratis. Aanmelden via cbk@emmen.nl
