Woest & Ledig

Deze beelden rechtvaardigen een reis naar Into Nature in De Onlanden

10 september 2026 / woestenledig

Tot en met 25 oktober doen liefhebbers van beeldende kunst er goed aan De Onlanden te bezoeken. Daar, in het moerasgebied van Noord‑Drenthe, op de stoep van de stad Groningen, hebben de mensen van Into Nature een bijzondere tentoonstelling mogelijk gemaakt: Haunted by Waters. Ik schreef er hier en daar eerder over.

In mijn hoedanigheid als inspecteur van kunst- en cultuurevenementen in Drenthe (en daarbuiten) bezocht ik De Onlanden afgelopen zaterdag voor de tweede keer. Heel druk was het niet. Misschien kwam dat doordat in Eelde het jaarlijkse corso gaande was. Wat is het toch heerlijk om in een niche te opereren.

Tegelijkertijd ben ik van mening dat zoveel mogelijk mensen kennis zouden moeten nemen van Haunted by Waters. Ik schrijf dit omdat ik zaterdag een praatje maakte met een stel uit Nijmegen, dat vanaf een camping in Wehe‑den‑Horn Noord‑Nederland probeerde te verkennen. “Wat vinden jullie ervan?”, wilde ik weten. “Het is nogal wisselend”, antwoordde de man van het stel, die vertelde dat hij eerder de editie van Into Nature in het Bargerveen had bezocht. Hij zei ook: “Ik heb het niet zo op conceptuele kunst.”

Vermoedelijk ongewild veranderde de man met zijn opmerking mijn standby‑stand over beeldende kunst van passief in verdedigend. “Ik heb het wél op conceptuele kunst”, reageerde ik. “Waar ik moeite mee heb, is conceptuele kunst waarbij het idee ondergeschikt wordt gemaakt aan het beeld.” Dat gezegd hebbende, keek ik de man heel tevreden aan.

Hieronder drie foto’s van beelden die een reis naar De Onlanden volgens mij rechtvaardigen. Boven staat een foto van het beeld Su mul ri. Emerging liquid trajectories van Junghun Kim.

Poly-nation (2026) Manjot Kaur – fragment van een tweedelig werk, schilderijen (binnen) en een buiteninstallatie.

A voice and nothing more (2026) Priscilla Hernandez – still uit een video.

The energy of the offering (2026) Manuel Chavajay – fragment van een ’tempel’.

Leest in De Parelduiker over Willem van Toorn, Hero Hokwerda en Niels Bokhove

9 september 2026 / woestenledig

Niet regelmatig, want regelmaat bestaat niet in een mensenleven, maar wel heel vaak bedenk ik bij het lezen van De Parelduiker hoe geweldig het is dat er zoiets bestaat als De Parelduiker. Zo ook bij lezing van het derde nummer van het literair‑historische tijdschrift van 2026, de 31ste jaargang alweer.

Dit keer is veel ruimte gemaakt voor Willem van Toorn (1935–2024), een schrijver en dichter voor wie ik een zwak ontwikkelde toen hij een bijdrage leverde aan de essayreeks Het verdriet van Drenthe, een initiatief van de in 2025 overleden schrijver en aanjager Jan Veenstra, voor wie ik ook een zwak heb ontwikkeld.

Vroeg of laat ga ik aan mijn zwakheden ten onder.

Van Toorn wordt in De Parelduiker herdacht middels een stuk waarin K. Michel een aanloop neemt naar een (nog) niet verschenen boek van Van Toorn met verhalen over ‘ontmoetingen’. Daarna volgen beschrijvingen van die ontmoetingen. Ze lezen heerlijk, vooral voor de geïnteresseerde in nauwelijks bekend geworden of gebleven cultuurdragers als DuoDuo, Franco Loi, Jevgeni Jevtoesjensko, Péter Kántor en Bob den Uyl.

Op de cover van De Parelduiker prijkt een fraai portret uit 1930 van Dinah Nelken. Van haar had ik nog nooit gehoord, tot Marika Keblusek besloot een stuk te schrijven over deze Berlijnse schrijfster van de liefdesroman‑in‑brieven Ich an Dich. Van Keblusek had ik wel gehoord, via haar strenge bijdragen over Duitstalige literatuur aan de podcast De Nieuwe Contrabas.

De Parelduiker bevat nog meer goede teksten, maar omdat onze tijd kostbaar is, volsta ik met te wijzen op twee recensies van boeken die ik overigens eerder hier onder de aandacht heb gebracht en waarvan de kwaliteit dit keer wordt bevestigd door Jan Paul Hinrichs, een medewerker die gespecialiseerd is in besprekingen van ‘publicaties van privé‑drukkers en marginale uitgevers’.

Hinrichs schrijft over de Kavafis‑vertaling van Hero Hokwerda onder meer dit: ‘Het is moeilijk voorstelbaar dat Kavafis’ kernoeuvre gezaghebbender kan worden gebracht dan hier is gebeurd. (…) Een groot compliment verdient ook de Historische Uitgeverij voor deze zorgvuldig uitgegeven boeken die menig groter uitgevershuis voor lange termijn het nakijken geven.’

In zijn bespreking van de biografie van Halbo C. Kool door Niels Bokhove staat het volgende: ‘De biografie heeft naast Kool een tweede held: Niels Bokhove, martelaar onder de biografen door een schijnbaar onaantrekkelijk onderwerp zo uitvoerig uit de doeken te doen. Alleen al het samenstellen van Kools duizelingwekkende bibliografie moet een half levenswerk zijn geweest.’

Van die dingen ja. Van die dingen.

Een gewonde uil, een dodelijk ongeval en een vliegtuigcrash, allemaal bij Dalerpeel

8 september 2026 / woestenledig

Fietsend vanuit Dalen richting Dalerpeel met als tussenbestemming Ane zag ik op de Berkmeerweg langs het kanaal van Coevorden naar Zwinderen een bermmonument. Bloemen, een perkje, een kandelaar en twee geborduurde egeltjes. Het monument was opgericht voor ‘Rinske’. Met bedrukt gemoed fietste ik verder.

Nog geen honderd meter verderop trof ik onder een boom een uil aan. Half op de weg, half in de berm. Jong, oud. Gewond, uitgeput of gewoon lui – ik kon het niet goed vaststellen. Ik ben niet thuis in de dierenwereld. Hij of zij zag er indrukwekkend uit, ook omdat ik niet eerder een uil van zo dichtbij had gezien, zelfs niet in de dierenentuin.

Toen ik naderbij kwam, probeerde de vogel te klapwieken, maar van de grond kwam hij niet. Wat te doen? Zonder ingrijpen zou de uil onder een voorbijrazende auto kunnen komen. Ik besloot de dierenambulance te bellen. Na een korte wachttijd, gevuld met een bandje met vogelgeluiden, kreeg ik een mevrouw aan de telefoon. Ze opereerde vanuit Almere.

“Heeft u een doos bij u?”, wilde de mevrouw weten. Ik antwoordde dat ik op de fiets was en dit keer geen doos bij me had. “Het is hier nogal afgelegen en verlaten”, voegde ik toe. Daarop besloot ze contact te leggen met een dierenambulance in de buurt. Met een beetje geluk was dat zo geregeld. Met een beetje pech niet.

Terwijl ik haar instructies opvolgde – vogel beschrijven, mogelijk letsel constateren, foto’s maken, locatie vaststellen – probeerde de uil zich te verplaatsen. Eerst verder het asfalt op, daarna terug de berm in. Ondertussen slaagde de mevrouw in Almere erin contact te leggen met een dierenambulance in de buurt. Die zou vlot ter plaatse kunnen zijn. De uil had zich inmiddels naar de rand van een lager gelegen sloot verplaatst. Wel zo veilig.

“Moet ik wachten?”, vroeg ik de mevrouw. Dat hoefde niet. “U kunt toch niets doen. Dank voor het melden”, antwoordde ze. “Jullie bedankt”, zei ik opgelucht. We leven in een geweldig land. Daarop vervolgde ik mijn weg. Ik had een vrije dag, ik was aan het fietsen.

Vlak voor bij de Veenschapsweg passeerde ik een paneel van Lost Wings, een organisatie die zich ten doel heeft gesteld de vliegtuigcrashes van de Tweede Wereldoorlog in kaart te brengen.

Ik was al in Ane toen ik op mijn telefoon zag dat een onbekende beller een voicemailbericht had achtergelaten: “Met René van de dierenambulance. Ik ben twee keer de Burgemeester Ten Holteweg afgereden, maar heb geen uil gezien. Dat bermmonument waarover u sprak, heb ik ook niet aangetroffen. Misschien kunt u mij terugbellen.” Er was sinds mijn melding bijna een uur voorbij gegaan.

René nam zijn telefoon meteen op. Dat hij aan de Berkmeerweg moest zijn, en dus niet aan de Burgemeester Ten Holteweg, had hij niet van de mevrouw in Almere begrepen. Nu was hij niet meer in de buurt, maar op weg naar een andere melding, helaas. “Ja, helaas”, beaamde ik. “We hebben ons best gedaan”, concudeerde René.

Later op de dag, veilig thuis, probeerde ik te achterhalen welk vliegtuig bij Dalerpeel was gecrasht. Het bleek de Fw 190A-7 Wnr. 340003 met herkenningsteken ‘Weiße 11’, behorend tot 1. Staffel, Jagdgeschwader 1, gevlogen door de uit Görlitz afkomstige Feldwebel Werner Dotzauer.

Het toestel was op 6 maart 1944 boven Drenthe geraakt door een Amerikaanse escortejager en daarna neergestort. Dotzauer was toen 23 jaar.

Ook zocht ik naar wat er op 31 januari 2022 met Rinske was gebeurd. Onder meer RTV Drenthe meldde die ochtend een eenzijdig ongeval: ‘Het slachtoffer reed over de Berkmeerweg en kwam rond kwart voor acht door nog onbekende oorzaak in een sloot naast de weg tot stilstand. Hierna vloog het voertuig direct in brand. Hulp mocht niet meer baten. De bestuurder overleed op de plaats van het ongeval.’ Rinske, uit Coevorden, was 22 jaar.

Van de uil ontbreekt vooralsnog elk spoor.

Verslag van de heropening van de gerenoveerde muziekkoepel in Emmen

7 september 2026 / woestenledig

Er waren stukjes kibbeling van, ik meen, vishandel Ziegerink. Er waren borrelhapjes van de BikBar. Er werd gedronken. Er werd muziek gemaakt. Er werden toespraken gehouden. Er werd net gewerkt. Streekomroep ZO!34 was van de partij.

Met andere woorden: afgelopen vrijdag werd op het Marktplein in Emmen de recentelijk gerenoveerde muziekkoepel heropend. Onder druilerige omstandigheden, dat moet ook gezegd.

Formeel gebeurde het door de onthulling van een bordje waarop de geschiedenis van de koepel staat beschreven – wethouder Dewy Keen verzorgde deze plechtigheid door een rood doekje te verwijderen. Vervolgens kreeg Piet Naber van de Historische Vereniging Zuidoost‑Drenthe het woord om te vertellen over de moeizame aanloop naar de bouw van de koepel in de vorige eeuw.

Zo hoorden wij dat Emmen in de jaren dertig op zoek ging naar toeristische trekpleisters om meer ‘vreemdelingen’ naar Zuidoost‑Drenthe te lokken. De dierentuin was er nog niet, maar een plan voor een natuurbad was er wel. Om geld in te zamelen voor de bouw van een muziekkoepel besloot een speciale commissie een aantal concerten te organiseren, op verschillende locaties.

Die concerten – door harmonievereniging Euterpe, muziekvereniging Laus Deo en diverse koren – werden matig bezocht, waardoor de bouw met een substantieel gat in de begroting moest worden aanbesteed. Hoofdredacteur Ten Kate van de Emmer Courant, tevens bestuurslid de Vereniging voor Vreemdelingenverkeer (VVV) die ijverde voor meer vreemdelingen, sprak er in een commentaar schande van:

“Het Emmer publiek is niet zo muzikaal als men wel eens wil doen voorkomen, of het is muzikaal uit op een koopje. Want het zo ijverige muziekkoepelcomité is nu zo zoetjesaan al een paar jaar doende om het toch niet zo geweldige bedrag voor een koepel bijeen te brengen, en nog altijd is het daarin niet geslaagd.”

Na een kort applaus en het heffen van glazen deelde Leonie Pluyter van de Stichting Muziekkoepel Emmen mee dat anno 2026 een ‘keienfonds’ is ingesteld om geld bijeen te brengen voor toekomstig onderhoud. Dat van die keien verwijst naar boeren die in de jaren dertig met zwerfkeien afkomstig van hun akkers het fundament onder de koepel hebben gelegd.

Ook maakte zij bekend dat er geen structurele programmering is. “De koepel is van ons allemaal”, aldus Pluyter, die kenbaar maakte dat iedereen die wil optreden zich bij de stichting kan melden. De eerste ‘acts’ hebben dat inmiddels gedaan: tijdens het Uitfestival wordt volgende week in de koepel gedanst en in december strijkt de goedendoelenorganisatie Glazen Huis Emmen neer onder de rieten kap.

Speciaal voor kniesoren: de heropening ging gepaard met een klein incident. Piet Naber had een foutje ontdekt op de door wethouder Keen onthulde plaquette. Daar – en ook op de website – staat vermeld dat de koepel uit 1935 stamt. Maar blijkens een advertentie uit de Emmer Courant was het een jaar eerder.

Zoals gebruikelijk in Emmen tilde niemand er zwaar aan. De vergissing werd ‘een detail’ genoemd, vervolgens weggelachen en wordt misschien ooit een keer stilletjes gecorrigeerd.

Johan Derksen haalt uit. Is de clicksgenerator uit Grolloo dol geworden?

3 september 2026 / woestenledig

Omdat ik een link zocht voor dit bericht, voerde ik op de website van De Telegraaf de zoekterm ‘Johan Derksen’ in. Dat doe ik anders nooit.

Vervolgens stuitte ik op een reeks verwijzingen naar video’s en ander ‘nieuws’ waarin Derksen volgens de krant voortdurend uithaalt. Naar Clarence Seedorf, naar Sigrid Kaag, naar de mensen van Mojo. En dat alleen al de afgelopen weken.

Als je het op een rijtje zet, ontstaat de indruk dat de clicksgenerator uit Grolloo niet veel anders kan dan uithalen. Die indruk is onjuist, want volgens De Telegraaf kan hij ook sneren, zoals naar Rob Geus. En soms wordt er naar Derksen uitgehaald, door Evert Santegoeds, die voor De Telegraaf werkt.

Dat krijg je ervan.

Niet getreurd en gezeurd: de blues houdt ook na Grolloo aan in Drenthe

2 september 2026 / woestenledig

Enige tijd geleden was er rumoer in Drenthe over het stoppen van het Holland International Blues Festival in Grolloo. Onder anderen Johan Derksen roerde zich, via De Telegraaf – een fijne combinatie.

In de krant betichtte Derksen organisator Mojo ervan alleen maar geïnteresseerd te zijn in geld en geen verstand te hebben van blues. “De echte bluesmensen kennen ze niet, dus werd dit jaar de line-up aangevuld met countryartiesten. Nou, als je bluesliefhebbers weg wilt jagen, dan moet je country opzetten.”

Ik roep dit in herinnering omdat de suggestie is gewekt dat Drenthe met het verdwijnen van het HIBF een groot verlies zou lijden. Voor de horeca in Grolloo zou dat kunnen gelden. Twintigduizend bezoekers minder in een dorp scheelt een behoorlijke slok op een borrel, vooral voor de mensen die de borrels schenken.

Maar Drenthe als bluesprovincie maakt het weinig uit. Zo vindt 26 september in De Nieuwe Kolk in Assen voor de derde maal het festival Crossroads plaats. Op het affiche staan namen als Ruthie Foster, Erwin Java’s Travel Party + Horns ft. Erwin Nyhoff, Jeffrey Halford & The Healers, Roel Spanjers, The Black River Roots ft. Lefthand Freddy en Tim Knol.

Speciaal voor mensen die van mening zijn dat blues zus en zo moet klinken en zich op staffe van deelname aan linedance absoluut niet mag ontwikkelen, citeer ik de Crossroads-organisatie: “Sinds de blues eind negentiende eeuw in het diepe zuiden van de Verenigde Staten ontstond, kreeg dit muziekgenre vele nazaten. We noemen rhythm-and-blues, rock-’n-roll en soul: ieder met een eigen DNA, maar altijd terug te leiden tot z’n oorsprong.”

Voor wie dit niet genoeg is: op 3 oktober vindt in De Bonte Wever in Assen de tiende editie plaats van het New Blues Festival, met optredens van King King, Sean Webster Band, AJ Plug & Band, Blues Caravan 2026 en The Black River Roots. “Elk jaar stellen we met zorg een line-up samen met artiesten uit binnen- en buitenland – van nieuwe talenten tot gevestigde namen”, aldus de organisatoren.

Later die maand – 24 oktober – speelt de band Grollo in het Atlas Theater in Emmen. Het gaat hier om vijf muzikanten uit Salland die, ter gelegenheid van het verschijnen van Desolation van Cuby + Blizzards, dit jaar zestig jaar geleden, het destijds met een Edison bekroonde album integraal gaan spelen.

Weer een maand later – 27 november – vindt in De Tamboer in Hoogeveen het Blues & Roots Festival plaats: “Een avond vol heerlijke ritmes, weergaloze gitaarsolo’s, imposante zang en vooral heel veel gezelligheid. De volledige line-up is inmiddels bekend: Marlon Pichel, Leif de Leeuw, Eric Johanson (US), The Hoochies, Sunken Lands, Blue Grass Boogiemen, La Ratte, Le Garage en Little Hat.”

Voor de grijp in de bibliotheek: ‘Het Achterhuis’ en ‘Mijn strijd’

1 september 2026 / woestenledig

Van 19 tot en met 27 september vindt in Nederland de Week van het Verboden Boek plaats. Voor de tweede keer alweer: negen dagen waarop bibliotheken, boekhandels en andere leesorganisaties aandacht vragen voor leesvrijheid, censuur en boeken die ergens ter wereld verboden of onder druk staan.

In Emmen lijkt de week al begonnen, want bij Facet, voorheen de openbare bibliotheek, trof ik een ‘tafel’ aan waarop verboden en vermeend verderfelijke boeken uitgestald liggen. Afgaand op wat ik zag, zijn het er best veel: Ulysses van James Joyce, Das Kapital van Karl Marx, Brave New World van Aldous Huxley, Heartstopper van Alice Oseman, Simon vs. de verwachtingen van de wereld van Becky Albertalli.

Een prominente plek in Emmen heeft Het Achterhuis van Anne Frank gekregen. Voor zover mij bekend is dat boek nergens verboden, al doen wel verhalen de ronde dat sommige mensen in sommige plaatsen in de Verenigde Staten moeite zouden hebben met passages waarin Anne Frank over haar lichaam en intimiteit schrijft. De bezwaren zouden vooral leven binnen schoolbesturen.

Dagblad Trouw stond onlangs in de reeks Theologisch elftal stil bij het functioneren van schoolbibliotheken in Nederland. In het stuk wordt onder meer gemeld dat sommige christelijke scholen geen prijs stellen op boeken als ze gaan over magie, of als ze liberale opvattingen over seks en relaties uitdragen. Het Achterhuis wordt in dit verband overigens niet genoemd. De scholen worden ook niet bij naam genoemd.

Interessant in dit verband is wat emeritus hoogleraar publieke theologie Erik Borgman in de krant opmerkt: “Ik ben het oneens met de keuze die sommige scholen maken, maar ik vind het tegelijkertijd opvallend dat er zoveel verontwaardiging is over groepen die een afwijkende keus maken over wat ze wel en niet aan hun kinderen voorleggen.”

“Dat scholen mógen kiezen, ligt vast in de wet. Maar daarnaast móeten scholen ook kiezen. Ouders en organisaties nemen voortdurend beslissingen over wat wel en niet geschikt is in een levensfase. Dat hoort bij opvoeden. Dat het in de schoolbibliotheken om censuur zou gaan, vind ik dus flauwekul.”

“Ondertussen wil bijna iedereen graag maatregelen tegen schadelijke invloeden via social media, maar lijkt het telkens maar slecht te lukken om onze kinderen te beschermen tegen de bigtech‑algoritmes, en pornografisch en gewelddadig materiaal op internet. Waarom is dáár niet veel meer verontwaardiging over?”

Tussen de vermeend verderfelijke boeken in Emmen trof ik ook een exemplaar aan van Mijn strijd van Adolf Hitler, in de vertaling van Mario Molegraaf. Toen het boek in 2018 verscheen, leidde het tot een discussie of zo’n heruitgave niet verboden zou moeten worden. De uitkomst is bekend. Toen ik het boek ter hand nam om het in een beeld te kunnen fotograferen met Het Achterhuis, viel me op dat Mijn strijd nog niet was gelezen.

Zowel jury- als publieksprijs Folly Art Norg voor ‘Heb mij lief’ van Van Lierop & Hermsen

31 augustus 2026 / woestenledig

De folly Heb mij lief van Ine van Lierop & Peter Hermsen is zondag uitgeroepen tot winnaar van zowel jury- als publieksprijs van Folly Art Norg 2026. De achtste editie van de route met dwaasbouwels in en rond Norg trok dit jaar volgens de organisatie ‘minimaal 15.000 bezoekers’.

De jury beoordeelde Heb mij lief als ‘een esthetisch schitterend object’.De jury bestond uit Ben van der Meer (architectenbureau Vector-i), Robert Rosendaal, (Kunst & Landschap Noord-Nederland) en Jurrian Bosma (Zein Architecten Adviseurs).

“Het groene landschap en het contrasterende rood vormen een sterke, doeltreffende relatie. Mooi is ook dat je bij het betreden merkt dat er bezoekers binnen zijn zonder ze te zien: je hoort alles, ook van binnenuit, een geslaagd toeval dat de beleving verrijkt.”

“Cinematografisch sterk is dat de entree aan de achterkant ligt, gezien vanaf de benaderzijde, waardoor het interieur nog een verrassing oplevert die het exterieur aanvult; de gelaagdheid van ervaringen is rijk. De hulpsteuntjes die nodig bleken, worden de makers vergeven.”

Met de juryprijs is een geldbedrag van vijfduizend euro gemoeid. Voor de winnaar van de publieksprijs is vijfhonderd euro beschikbaar. Ruim tweeduizend bezoekers brachten een stem uit. Heb mij lief verzamelde meer dan de helft van de publieksstemmen. Op de tweede plaats eindigde Cartopolis van Frank Sierhuis en gedeeld derde werden de folly Samen/Alleen van Johan Boele en de Goud der dwazen van Erikjan Roodbol.

Twintig jaar Woest & Ledig. Voort maar weer

27 augustus 2026 / woestenledig

Morgen, 28 augustus, is het twintig jaar geleden dat ik een eerste bericht plaatste op Woest & Ledig. De kop luidde ‘Langs het Oranjekanaal is het altijd zomer’ en was geschreven bij een stukje over een tentoonstelling in het Bruggebouw in Emmen met werk van leden het Drents Schildersgenootschap.

Daarna volgden meer dan 5000 andere berichten over ‘kunst & cultuur in Drenthe en daarbuiten. Omgerekend zijn dat zo’n 250 per jaar, bijna vijf per week – dit naast wat ik voor Dagblad van het Noorden schrijf. Als ik eraan denk wat ik anders met die tijd had kunnen doen, bekruipt mij een verlangen naar meerdere levens.

(In het tweede leven zou ik de mensen gaan lastigvallen die ik de afgelopen jaren schromelijk heb verwaarloosd. In het derde zou proberen mij nuttiger te maken. In het vierde zou ik uit verveling Bram Stoker’s Dracula herschrijven.)

Terugblikkend ben ik niet ontevreden met wat ik hier tot nu heb gepubliceerd. Het is kwalitatief en stilistisch misschien niet allemaal even hoogstaand of journalistiek verantwoord. We hebben allemaal wel eens een minne dag. Maar alles bij elkaar geeft het een beeld wat zich op het gebied van kunst en cultuur in mijn omgeving heeft afgespeeld.

Omdat ik die omgeving door mijn ogen bekijk, vanuit persoonlijke interesse, kan het archivarissen opvallen dat er meer over literatuur en beeldende kunst is geschreven dan over dans, film en klassieke muziek. Ter relativering wil ik opmerken dat ik zelf denk dat Woest & Ledig daarnaast ook een ontwikkeling laat zien, gestuurd door aanbod en betrokkenheid.

Als ik anderen, desgevraagd, over deze bezigheid vertel, krijg ik soms de vraag hoeveel lezers ik daarmee bereik. Er is een tijd geweest dat ik daar antwoord op kon geven – ‘gemiddeld zo’n 250 per dag, maar het ligt aan het onderwerp waarover ik schrijf’. Die tijd is van voor de doorbraak van sociale media, toen algoritmes de dienst begonnen uit te maken en de grote versnippering een aanvang nam.

Woest & Ledig is niet bedoeld om geld mee te verdienen, leescijfers interesseren mij weinig tot niets. De stukken hier zijn geschreven en gepubliceerd omdat ik het de moeite waard vind. Afgaand op de reacties die ik achteraf ontvang, sta ik daar niet alleen in. Op sommige dagen is het zo dat ik mij een micro-influencer waan. Meestal komt het erop neer dat ik verspreider ben van informatie. Net als vrijwel ieder mens.

Voor wie niet van online lezen houdt, is bij uitgeverij kleine Uil in Groningen een boek verschenen met ‘beschouwingen, verhalen en stukjes’ waarvan een belangrijk deel niet op deze plek is gepubliceerd. Wie zo’n boek wil aanschaffen, kan dat doen via deze link.

Voort maar weer.

De Bende van Mina Koes reist verder, nu zonder Jan Veenstra

26 augustus 2026 / woestenledig

Een persbericht afkomstig uit de Theaterschuur in Linde over de Bende van Mina Koes. Het theatergezelschap brengt met in gang van vrijdag 28 augustus een nieuwe reeks wagenspelen. Dit keer gaat het om Knock-Out, een komedie onder regie van Rob van der Ree en Ineke Slagter naar een tekst van de vorig jaar overleden Jan Veenstra.

In Knock-Out wordt de nestblijver Hemmo Takkema door zijn moeder naar een boksvereniging in de stad gestuurd om ‘eindelijk eens een kerel te worden’. Dat lijkt te lukken. Na een gewonnen wedstrijd loopt het dorp uit om Hemmo een grootse huldiging te bereiden. Met name de notabelen verdringen zich.

De eerste opvoeringen zijn 28/8 in Zuidwolde. Daarna volgen 29/8 Berghuizen en Ruinerwold, 30/8 Ansen, Koekange en Echten,12/9 Alteveer/Kerkenveld, Dedemsvaart, De Wijk/IJhorst en 13/9 Ruinen en Veeningen. Het wagenspel duurt 45 minuten. Entree is gratis, een vrijwillige bijdrage welkom Voor precieze locaties en tijden zie www.theaterschuurlinde.nl